Anahtar

E. EZGİ KAYAOĞULLARIYazarın sayfası →

Dolmuş kalabalıktı. Yolcuların, vites geçişlerinin sesleri, bir açılıp bir kapanan otomatik kapının tıslamaları, hoparlörden gelen boğuk bir şarkı, hepsi birbirine karışıp uğultuya dönüşüyordu. Bu uğultuya aşinaydım fakat o sırada hiç birini duymuyordum. Kafamın içinde çıt çıkmıyordu. Üsküdar’a doğru ilerleyen dolmuşta, cam kenarındaki koltukta, sadece düşünüyordum. Pencerenin dışında şey akıp gidiyor, renkler, gölgeler birbirine karışıyordu. Binalar uzuyor, ağaçlar genişliyor, insanlar iç içe geçiyordu. Küçükken eteklerimiz havalansın da lunaparktaki balerine benzeyelim diye, kız kardeşimle kendi etrafımızda dönüp dururduk. O zaman da böyle görünürdü her şey.

Zaman ne acayip. Topu topu on dakikalık dolmuş yolculuğunda, üç yıldır görüşmediğim kız kardeşimi düşünmüş, kopuşumuza sebep olan o son günleri baştan sona gözden geçirebilmiştim. Hızlandırılmış çekimle izlenen yemek videoları gibi çabuk çabuk geçiyordu görüntülerimiz. Önemli anları yavaşlatıp gösteren bir yönetmen vardı kafamın içinde. İlk izlediğimde anlamadığım bir sanat filmini tekrar izliyor gibiydim. Kendi görüntüme bakıp sinirleniyordum. Kırıp döktüğü şeyleri görmeyen, en yakınındakini inciten o kibirli kadına kızıyordum. Sahi, sırf benden iki sene sonra doğdu diye küçümsediğim, hayatındaki her şeye karışıp eleştirdiğim kız kardeşimin karşısına ne yüzle çıkacaktım şimdi? Acısını hafifletmek için ona ne diyecektim? Beni yalnız bırakıp ona taşındığı gün “Ne halin varsa gör” dedim diye mi gelmişti bunlar başına? Annelerin bedduası tutar diye öğrenmiştik, ablalarınkiler de mi tutuyordu yoksa?

Dolmuş Üsküdar’a varınca herkesle birlikte ben de indim. Kalabalığın peşine takılıp karşıya geçtim. Metro durağının önündeki meydana yeni koydukları saate bakınca, erken geldiğimi anladım. Kız kardeşim hemşireydi ve bu saatte eve gelmesi mümkün değildi. Hava henüz kararmamıştı, tam Nisan’a yakışan tatlı bir serinlik başlamıştı. Az ilerde bir park görünce o tarafa saptım hemen. Açık havada biraz oyalanabilirdim. Park dediğim, eski bir caminin hemen yanında, kapısı çiti olmayan küçük, şekilsiz bir alandı. Yaşlı ağaçlara hürmeten bir tabela asıp Çınarlı Park demişlerdi. Parkın bir ucundan girip kıvrılarak giden, diğer ucundan çıkan parke taşlı yolda ilerledim.

Yolun tam ortasında, üzerinde belediyenin logosu olan yeşil bir çöp kutusu vardı. Ağzına kadar doluydu. İçine sığmayan çer çöp etrafa dağılmıştı. Renkli ambalaj kağıtlarının, plastik şişelerin, karton bardakların arasından parlak bir şey dikkatimi çekti. Sarı, küçük bir anahtar. Ucunda bir halka veya anahtarlık da yoktu. Öylece tek başına yerde duruyordu. Eğilip aldım. Az ötede, plastik küpeli siyah bir sokak köpeği uyukluyordu. Ben eğilip anahtarı alırken bir anlığına gözlerini açtı, sonra uykusuna geri döndü. Boş bir bankı gözüme kestirip o tarafa döndüğüm sırada, önümden hızlıca bir bisiklet geçti. Elimdeki anahtarı düşüren, arıyor muydu ki? Etrafta onu bırakabileceğim bir yer de yoktu. Kendi anahtarım geldi aklıma, banka oturur oturmaz çantamı kucağıma alıp önündeki fermuarlı gözü dışardan, elimle kontrol ettim. Anahtarım oradaydı.

Bulduğum küçük anahtar bir bisiklet kilidinin yahut posta kutusunun anahtarı olabilirdi. Apartman girişlerindeki metal posta kutuları geldi gözümün önüne. O civarda eski apartman çoktu. Neden almıştım ki? Kimsesiz, nereye ait olduğunu unutmuş, tek başına bir anahtardı. Hangi kilide girip çıktı, nereyi açtı, merak ettim. Yıpranmıştı, üzeri çiziklerle doluydu. Kendi çiziklerim geldi aklıma, bir de çizik atıp yıprattıklarım.

O sırada tepemdeki ağaçtan sesler geldi. Başımın üzerindeki dallarda bir hareket vardı. Bir grup güvercin, sözleşmiş gibi aynı anda havalanıverdiler. Hep birlikte yolun karşısındaki sokağa ilerleyip ikiye ayrıldılar. İlk grup yola devam edip sokağın içinde gözden kayboldu. Diğerleri açık bir pencerenin önüne kondu. Pencerede kır saçlı, gözlüklü bir kadın vardı. Belli ki güvercinleri o besliyordu. Küçük gagaları bir eğilip bir kalkıyordu. Minik ayakları boşluğa gelince bir anda kanatlarını çırpıp tekrar konacak bir yer buluyorlardı. O daracık yere zar zor sığışsalar da hiç biri açık pencereden içeri girmeyi düşünmüyordu. Çok hoşuma gitmişti bu manzara. Nerede duracaklarını biliyordu hepsi. Fırsat varken bile davet edilmedikleri yere öyle pat diye girmiyorlardı. Güvercinlerin bu edepli hali kendi arsızlıklarımı hatırlatmıştı bana. Onun özel alanına, hiç sormadan girmiş ve her yeri pisletmiş bir güvercin gibi hissettim kendimi. Gerçekten yapmıştım. Bütün kapılarını zorlamış, her şeyine karışmış, susup dinlemeyi becerememiştim. Çareyi ilk âşık olduğu adamın evine kaçmakta bulmuştu.

Ben bunları düşünürken bankın diğer ucuna biri oturdu. Genç bir delikanlı. Gözlerini telefonundan ayırmadan sırt çantasını çıkartıp yere koydu. Bir eliyle telefonu tutarken diğer eliyle çantanın ön gözünü karıştırdı. Beyaz paket kağıdına sarılı, yarısı yenmiş bir sandviç çıkarttı. Kenarından ısırıp yemeye başladı. Ona baktığımı fark etti. Tedirgin olmasın diye “Saat kaç?” diye sordum hemen. “Beş kırk beş” dedi. Teşekkür edip toparlandım. Başımı kaldırıp karşıya, az önceki pencereye baktım. Güvercinler gitmiş, pencere kapanmıştı.

Güneş gözlüklerimi çıkartıp çantama koydum. Ben oyalanırken zaman geçmiş, güneş çoktan batmıştı. Gökyüzü şimdi tam onun sevdiği gibi bir renk almıştı, biraz eflatun biraz mavi. Az sonra laciverte dönerek kararacaktı. İçimde bir şeyler kıpırdandı. Sırf o çok sevdiği için bu saatlerde yaptığımız yürüyüşleri, sahildeki banklarda oturup, evde birlikte hazırladığımız sandviçleri yediğimiz akşamları, eve dönüp kanepede dizi izlediğimiz güzel günleri hatırladım. Birazdan söyleyeceklerimi düşündüm. Birlikte yaşadığı genç doktor, geçen hafta öfkeli bir hasta yakını tarafından bıçaklanmıştı. Ben şehir dışındaydım ve cenazeyi bile kaçırmıştım. Başın sağ olsun demek ne kadar zor. Telefonda söylenen kısa, buz gibi, anlamsız bir cümle. Özür dilemek ondan da zor.

Kardeşimi ne kadar sevdiğimi fark etmem için başına bir felaket gelmesi şart mıydı? Yerden aldığım o küçük anahtara baktım. Üzerimizdeki laneti bozacak sihirli tılsımı bulmuş olsaydım keşke, mesela şu üç yılı geri alabilseydim. Maalesef masal kitaplarındaki gibi değildi hayat.

Parktan çıkınca köşedeki çiçekçi kadını gördüm. Kocaman gövdesini ufacık tabureye sığdırmış, oturduğu yerde buket hazırlıyordu. Önündeki su dolu tenekelere dokundukça frezyaların, karanfillerin, şebboyların kokusu etrafa yayılıyordu. Şimdi burada olsaydı bir türlü hangisini alacağını seçemez, ille de o hazır buketleri bozdurur, hepsinden birer ikişer dal almak isterdi. Sanki onları tek tek kendi toplamış gibi sevinirdi sonra. Tam onun sevdiği gibi karışık bir buket hazırlattım. Kucağıma alıp kokusunu çektim içime.

Daha önce defalarca önünden geçtiğim, fakat bir türlü kapısını çalmaya cesaret edemediğim adrese doğru adımlarımı hızlandırdım.

Bu öykü, Tahta Gemi Uluslararası 1. Öykü Yarışması’nda (2026) jüri özel ödülüne layık görüldü.