Sudan Sebep

GÜLÇİN ADA KARACAYazarın sayfası →

Kim başlattı bilemiyorum ama bütün aile yaşadığımız mütevazı apartman dairemizde su savaşı yapıyorduk. Annem sabırsızca elindeki tası mutfaktaki sonuna kadar açık musluktan doldurmaya çalışıyor, bu sırada da tek kolu ile babamın attığı sudan kulaklarını, yüzünü korumaya çalışıyordu. Bir elimde sürahi, diğerinde bir bardakla mutfak kapısından biraz uzakta durmuş onları izliyordum. Ne kadar da mutlu görünüyorlardı. Elimdeki bardağı yarısına kadar doldurdum ama gidip ikisinden birine atmaya kıyamadım.

Anneme baktım, gülmekten yüzü öylesine kızarmış ki tüm yüzüne yayılmış o güzel kızıl çilleri kaybolmuştu. Normalde ela olan gözleri ne zaman gözleri yaşlansa yeşile dönerdi. Görebiliyordum. Yemyeşil olmuşlardı. Ama ağlamaktan değil, babamın yaşattığı mutluluk yüzünden gözlerinden yaş gelene kadar gülmüştü, ondan.

Babama baktım; bir eliyle boş kovasını sıkıca tutuyor, diğer eliyle de annemin kovasına su doldurmasını engellemeye çalışıyordu. Açıkçası bunu bilerek beceriksizce yaptığına yemin edebilirim. Çünkü annem 1,60 boyunda, babam ise 1,95 boyunda, kaslı, kuvvetli bir adamdı. İstese annemi tek eliyle havaya kaldırabilirdi. Ama o, annemin mücadelesi karşısında zorlanıyormuş gibi yaparak oyuna ayak uyduruyordu. Böylesi bir manzarayı bozup nasıl araya girebilirdim ki?

Alt dudağımın tamamını ısırmış ve dudaklarımı yana doğru en çok açılabildiği mesafeye kadar zorlayıp gülüyordum. Bu sırada annem beni ve hâlâ elimde tuttuğum sürahiyi görünce kahkahalarının arasından yardım etmemi istedi. Bir anlık bir duraksamanın ardından yarım bardak suyumu babamın sırtına attım. Bej rengi ütülü gömleğinin üzerinde koyu bir iz bıraktı. Ama sanki sırtına bir kırbaçla vurmuşum gibi tepki verdi. Bu sırada annem elinde yarı dolu kovasıyla kolunun altından geçip kaçmayı başardı. Hemen arkamdaki salonun kapısından hızla içeri girdi, beklemeden onu takip ettim. Ben odanın ortasına gidip durdum ama annem kapının yanında saklanmış, babamın girişini bekliyordu. Sanki o anda dokuz yaşında olan ben değilmişim de onlarmış gibi hissettim. Annemin iki eliyle göğüs hizasında sıkı sıkıya tuttuğu kovasına baktım. Öyle odaklanmıştı ki ne sırtını dayadığı duvardan ayırıyor ne de gözlerini kapıdan... Annemin kalbinin yarattığı nabız dalgalanmasını görebiliyordum. Kovasının içini göremesem bile o dalgalanmayla suyun hareket ettiğine emindim. Belli ki babam da bu sırada yeni cephaneliğini hazırlıyordu ve bu yüzden hemen arkamızdan içeri girmemişti. Ne kadar geçti hatırlamıyorum. Belki de sadece üç dakika ama benim için annemin her mimiğini hayat boyu hatırlayacak kadardı.

Bu sırada babam salonun hafif aralık kapısını bir eliyle itti ve içeri ilk adımını attığı anda annem de hedefe güdümlü bomba gibi suyunu babamın yüzüne fırlattı. Ardından da tam büyük bir zafer kahkahası patlatacakken babam kendi gibi kocaman olan sağ elini annemin sol yanağına patlattı!

Benim de kesintisiz devam eden gülüşüm o tokatla birlikte yüzümde dondu. Belki dudaklarımın şekli çok değişmemişti ama gözlerimde oluşan acıma, korku ve öfke duygusu artık mutlu olmadığımı kesin bir şekilde gösteriyordu. Anlamaya çalıştım: Ne olmuştu? Babam neden birden bu kadar sinirlenmişti? Şaka mıydı? Hayır, değil. Şaka olması imkânsızdı. Eğer öyle olsa annem de bir eliyle babamın vurduğu yanağını kapamış, olduğu yere mıhlanmış gibi durmazdı.

Babama baktım; yere bakıp bir şey arıyordu. Baktığı yönü gözümle taradım. Gözlüğü düşmüş, yerde duruyordu. Gözlük camının üzerinde su damlacıkları vardı. Eğilip aldı. Anneme dönüp "İlla bokunu çıkaracaksın!" dedi.

Bu cümlenin anlamını düşündüm; daha önce bir kez bile beraber oyun oynamamıştık. Böyle bir ana benzer hiçbir şey olmamıştı. Annem her zaman ölçülü ve saygılı bir kadındı. Nereden çıkmıştı bu laf şimdi? Az önce ruhumun en derinliklerinde hissettiğim huzur yok olmuş, kemiklerime kadar ulaşan bir acıyla kaplanmıştım. Neden vurmuştu ki? Babamın eşyalarına çok kıymet verdiğini hepimiz biliyorduk ama düşen bir gözlüğün karşılığı hokkalı bir tokat mı olmalıydı? Hem de bir kadının, kızının gözü önünde. Hayatımda ilk defa böyle bir ana şahit oluyordum. Hâlbuki ben doğmadan önce babam annemi her gün en az bir ya da birkaç kez dövermiş. Hem de öyle şimdiki gibi tek bir tokat ve ardından tokadı yemesinin haklı olduğunu belirten bir cümleyle bitmezmiş. Çok fazla tekniği varmış. Mesela: hortumla vurarak vücudunda izler yapmak ya da küveti doldurup boğmaya çalışmak gibi... Duyduğuma göre bunların çok büyük bir kısmı babamın alkolik ve kumarbaz olmasından kaynaklanıyormuş. Ama ne olduysa, babam ben doğduktan sonra anneme vurmayı kesmiş. Öylece birdenbire kesmiş. Sanki içinden bir canavar çıkıp gitmiş gibi. Gerçi bu onun o saniyeden itibaren iyi baba olduğunu düşündürmesin. Sadece karısına işkence etmeyi bırakmıştı, hâlâ sorumsuz ve duygusuz bir adamdı. Tuhaftır ki annem ve babamın o yıllarını görmüş herkes bu anıları su yüzüne getirip konuşmayı marifet sayardı. Ne olursa olsun annem yediği dayakları hiçbir zaman unutamamış ve kimse konuşmasa dahi unutamayacaktı. Kim böylesine bir aşağılanmayı unutabilir ki?

Şimdiyse sanki annem, dokuz yıldır unutmaya çalıştığı anılarının acısını bir anda hatırlamış gibi. Yavaş adımlarla yürüyüp salondaki üçlü koltuğun ucuna oturdu. Bu sırada elini yüzünden çektiği için görebildim. Babamın parmak izleri oradaydı. Belli ki uzun süre de orada kalacaktı. Az önce gülmekten kızarmış yüzü düzelmiş ve çillerinin altından sütbeyaz derisi görünüyordu. Yine gözleri yemyeşildi ama bu defa gülmekten değil. Annemin yeşile dönen gözleri benim hem en mutlu anlarım hem de travmalarım olmuştu. Tıpkı bugün gibi...

Bu öykü, Tahta Gemi Uluslararası 1. Öykü Yarışması’nda (2026) üçüncülük ödülü aldı.