Aslan’ın Vedası
Gözlerimi açtım. Usulca. Mecburen.
DiPres / ShutterstockGözlerimi açtım. Usulca. Mecburen.
Hayatımda gördüğüm en çirkin yeşildi. Daha önce bu kadar dikkatli incelememiştim. Bir renkten nefret etmek aklıma da gelmemişti hiç. Nasıl tahammül ediyordu insanlar buna? Ben edemiyordum.
Ben tahammül edemedikçe inadına yaklaştı, yaklaştı... Evimizin toprak yoluna doğru direksiyon kırdı. Hani bir umut, düz devam eder de bizi es geçer diye bekliyordum ama tekerleklerinden toz kaldırarak, taşların üstünden atlayarak geliyordu işte. "Keşke sarsmasalar arabayı, belki canı acır..."
Bahçe kapısının dışında bekliyordum, annemi. Araba geldi. Başka yer yokmuş gibi tam önümde durdu. Kuşlar havalandı karşıdaki çam ağacından. İğne yapraklarından, geceden kalan kar taneleri döküldü ışıl ışıl. Bulutlar aralanır gibi oldu. Sabaha kadar süren fırtına dinmişti. Şimdi soğuğun dingin şarkısı çalıyordu ıssız sokaklarda. Feryatlar nereye gitmişti?
Arabadan birileri indi. Tanıdık yüzler de yabancıydı şimdi. Gözlerim, tek bir çift kahverengi gözü arıyordu ama göremiyordu. Herkes indi arabadan. Annem inmedi. "Keşke birileri indirse, o kendi inemez ki... Tekerlekli sandalyesi de yok yanında!" Kimse indirmedi.
Bacağımda bir sıcaklık hissettim. Dönüp baktım. " Aslan, oğlum..." Arabanın tam yanında duruyorduk ikimiz de. Heybetli ve yaşlı başını okşadım, biraz daha sokuldu. Üzerimde annemin hırkası vardı. Herhalde ondan... "Kokusu bir başka, değil mi?"
Bir ses, gür ama boğuk bir ses annemi anlatıyordu arabanın ön tarafında, üzerinde cübbeyle. Dinlemedim. Sonra duasını bitirip kalabalığa seslendi:
- Hakkınızı helal ediniz.
- Helal Olsun!
- HAV!
- Helal ediniz.
- Helal OLSUN!
- HAV!
- HELAL EDİNİZ!
- HELAL OLSUN!
- HAV!
Kafamı çevirip Aslan'a baktım. O da bana bakıyordu. Anneme helallik mi vermişti, bana mı öyle geliyordu? Herkesle birlikte tam üç kez havlamıştı. Gözlerinde, senelerdir annemin elinden yediği ekmeklerin minnet kırıntısı vardı. Sağlığında, neşeyle ışıldarken etrafında pervane olup da elden ayaktan düşünce yüz çevirenler gibi değildi. Tüm hastalığı boyunca yamacında durmuş, yetmemiş, bugün de onu yalnız bırakmamıştı. Vefa bir canlı olsa, Aslan olurdu şüphesiz. Başını okşadım. Kısacık uludu. Sonra arkasını döndü, kuyruğunu düşürdü ve başını yere eğip ağır ağır uzaklaşıp kayboldu ağaçların arasında.
Peşinden gitmek istedim.
Ben o kalabalığın arasında kaldım, gidemedim.
O gece rüyamda, toprak yolda uzun uzun uludum.
Bir daha da ne Aslan'ı, ne annemi göremedim.
Bu öykü, Tahta Gemi Uluslararası 1. Öykü Yarışması’nda (2026) jüri özel ödülüne layık görüldü.
YORUMLAR
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
