İsimsiz Bir Yazarın Tragedyası

KADİR TURANYazarın sayfası →

Bir ismim yok! Bir roman yazarıyım, isimsiz bir roman yazarı! Eğer bir isminiz yoksa, anlattıklarınızın da pek ehemmiyeti olmuyor. Oysa hayatımda pek çok şeyi edebiyata borçluyum, edebiyatsa bana hayatımı borçlu. Şimdi bir borç daha yazıldı onun hanesine fakat benim bir kat daha arttı yüküm. Bugün ilk kez bir kitap fuarına katıldım. Kendi memleketimde, denize nazır, çadırdan bozma bir alanda, memleketimden çıkan benim gibi adı sanı bilinmedik bir düzine yazarın sıkış tepiş doldurduğu, kahvehane masalarından bozma uzun bir serginin en ücra köşesinde, önümde yayınevimden yüzde kırk iskontoyla satın aldığım kitaplarım, sanki yokmuşum, hiç var olmamışım gibi beni görmezden gelen insanlar tarafından fark edilmeyi bekliyorum.

Fuar alanına, ellerimde kitap dolu iki büyük bez poşetle, gümrük malları satan bir işportacı gibi giriş yapıp bana ayrılan iki karışlık yere kitaplarımı özenle dizerken hemen yanımda oturan ihtiyar, matbaada bastırdığı şiir kitaplarının arkasına bandrol yapıştırıyordu. Bana gün boyu yarenlik edecek beyaz, plastik sandalyeme oturmaya kalmadan kendimi tek taraflı bir sohbetin naçar dinleyicisi olarak buldum. Uzun uzun bahsetti kendinden ihtiyar; memleketinden, torunlarından, yarım asırlık halk ozanlığından, en çok da hece ölçücünden. Bir arkadaşı yanlışlıkla on iki hecelik bir dize yazmış da yerin dibine sokmuş garibanı. Anlattı da anlattı, bitiremedi kendini. Yaklaşık bir saat sonra tuvalete gitti de sergideki diğer yazarlarla da tanışma fırsatı buldum. Hepsi güzel insanlardı, yeterince nazik karşıladılar beni.

Öğlene doğru fuar kalabalıklaşmaya başladı. Zoraki bir müze gezisindeymiş gibi stantları üstünkörü dolanan insanlar tek tük de olsa geçer olmuştu bulunduğumuz serginin önünden. Derken halk ozanı ihtiyar, bu insanlara laf atmaya koyuldu. “Buyurun efendim, şiirlerimiz var efendim, birkaç tane okuyun efendim, almanız şart değil efendim, beğenmezseniz almazsınız efendim…” Takribî bir saat kadar sürdü bu seremoni; bıkmadan, usanmadan ve sonuç alamadan. Sadece iki kitap satabilmişti bu bir saatin sonunda, o da diğer yanında oturan hanımefendinin ziyarete gelen akrabalarına yamanarak. Aynı kitabı birine elli, diğerine altmış liraya sattı üstelik.

Zaman ilerledikçe fuar alanı lebalep dolsa da ben oturduğum masada sinek avlıyordum ne yazık ki. Dikkatle izleyince, insanların birçoğunun fuarı gölgelik olarak kullandığından emin oldum; yalnız büyük yayınevlerinin sergileri önünde ufak kalabalıklar oluşturuyorlar ve pazar tezgâhlarını dolanıp daha ucuzunu, daha tazesini arayan somurtkan ihtiyarlar gibi fuardan elleri boş, memnuniyetsiz bir yüzle ayrılıyorlardı. Öğleden sonra çekirdek ailem ve birkaç yakın arkadaşım geldi ziyaretime, daha önce sipariş vermelerine rağmen tekrar satın aldılar romanımı; basmakalıp cümleler karaladım, özenli imzalar attım onlar için. Kayınpederim sadece benim değil, fuara katılan tüm yerli yazarların kitaplarını aldı destek olmak adına. Altmışına dayadığı merdiveni tırmanmakta ağırkanlı olduğu her hâlinden belli olan süslü bir yazar teyzecik merakla sordu kayınpederimi; babamdı sanırsa, ne iş yapıyordu, ne kadar da kibar adamdı, kimseyi kırmamış, es geçmemişti, meclis üyesi falan mıydı acaba… “Sıradan biri,” dedim, “bu gösteriş çağında sıradan kalmayı başarabilmiş biri yalnızca.”

İlerleyen vakitlerde muhtelif aralıklarla ondan fazla kişi gelip inceledi kitabımı, istisnasız her biri kitaba üstünkörü göz atıp yüzüme dikkatle bakarak, “Tolga abinin oğlu, değil mi?” diye sordu. Amaçları kitap okumaktan ziyade Tolga ağabeylerinin oğluna destek olmaktı. Maalesef ben aradıkları kişi değildim. Maalesef, diyorum çünkü aradığı cevabı alamayan herkes kitabımı entipüften bir nesne gibi fırlatıp atarken gerçekten de o meşhur Tolga ağabeyin oğlu olmayı istedim bir anlığına. Yalnızca rahmetli babaanneme benzeyen pamuk saçlı, şeker dilli bir teyze aldı kitabımı. Bir süre Tolga’nın oğlu olup olmadığım konusunda iddialaştı benimle. Hiç kuşkum yok ki, isimler işin içine girmeseydi Tolga’nın oğlu olduğuma inandırırdı beni. Yine de aldı kitabımı, çok tatlıydı, acıdı bana, ben de kendime acıdım, hem de ne acıdım! Biraz sonra meşhur Tolga göründü sahada; konuşkan, neşeli, üslubu düzgün bir beyefendiydi. Falanca hemşehri derneğinin başkanıymış, ben kendisini çıkaramadım. Oğlu yoktu ortalıkta; nerede olduğunu sordum, kızgındı, dediğine göre yalvarmış oğluna fakat handiyse tüm kitapları satıldığı için gelmeye yanaşmamış beyefendi. Hakikaten birkaç kitap kalmıştı masasında, onlar da satıldı çok geçmeden; işin ilginci, kitapları oğlu adına Tolga Bey imzaladı.

Cebren götürüldüğüm bir akraba ziyaretindeymişim gibi sıkıntı içerisindeydim. Attım kendimi dışarı, fuarın hemen arkasındaki büfeden bir paket sigara, bir de çakmak aldım. Sahile çıkıp kayalıklara tünedim, paketi açarken sigaraların üstünü saran alüminyum kâğıdı çıkarmakta zorlansam da sonunda başardım, bir dal aldım paketin içinden. Sol elimi rüzgâra siper edip yaktım sigarayı, zehirli dumanı çektim ciğerlerime. Kendimi bir Nuri Bilge Ceylan filminin içinde tahayyül ettim o an; elimdeki sigaranın ucunda uzayan köz, kayalıklara vurup köpüren dalgalar, martıların çığlıkları, insanların birbirine karışan gürültüsü ve her şeye rağmen yüreğimdeki derin sessizlik. Neden, diye sordum içimden, herhangi bir cevabım yoktu. Her ikisi de kalem tutabilen ellerime baktım uzun uzun; tombul, boğumlu parmaklarıma… Bir sanatçıya ait değillerdi sanki. Belki de sandığım kadar iyi değildim, belki ne yaparsam yapayım hiç iyi olamayacaktım. Sağ elimdeki közü uzamış sigara bile eğreti duruyordu parmaklarım arasında. Önce sigarayı, ardından tüm paketi buruşturup attım kayalıklara, çakmağı da yolladım peşlerinden. Arkamı döndüğümde belediyenin bizim gibiler için koyduğu çöp kutusuyla göz göze geldik. Kendimi hiç olmadığım kadar kötü hissetim, sanki kördüğüm bir yumağı çözmek için yaptığım her hamle işleri daha da içinden çıkılmaz bir hâle sürüklüyordu.

Tekrar içeriği girdiğimde bir şair dostum ailesiyle birlikte ziyaretime gelmiş, etrafta beni aranıyordu. Yanına gittim, ayaküstü sohbet ettik, benim romanımdan çok, onun yakında çıkacak şiir kitabı üzerine konuştuk. Fuar alanından ayrılırken son sözü, “Takma kafana,” oldu. İçinde bulunduğum vaziyetten ona hiç yakınmamış olsam da sanırım bakışlarım ruh hâlimi açıkça gözler önüne seriyordu. “Merak etme,” dedim ama takacaktım, takmamak mümkün değildi. Onları uğurlayıp yerime geçtim. Bu beklenmedik açığa çıkış, gayrikabil sandığım tahmin tuz biber oldu gün boyunca yaşananların üzerine; kendimi artık bir zavallı gibi hissediyordum. Oysa annem, “Kol kırılır yen içinde kalır,” derdi hep, güçlü kalabilmek için ketumluğu öğütlerdi bana. Demek yalnız susmak, duygulara peçe olamıyormuş.

Kitaplarımı toparlayıp doldurdum poşetlere, havaya kaldırıp üstünkörü tarttım, sabahki ağırlığından hiçbir şey kaybetmemişlerdi. Poşetleri masanın üzerine koyup bir müddet bekledim, son kez izledim etrafımı. Gözlerinin içine içine baktım insanların, belki hesabı bu şekilde kapatabilirdik fakat olmadı, hâlâ görünmezdim onlar için. Tekrar oturdum yerime, poşetler masanın üzerinde öylece kaldı.

İşte, uzunca bir vakittir düşünüyorum, bu vaktin çok kısa bir kısmında size bunları anlattım, diğer uzun kısmıysa beni burada yalnız bırakan dostlarımı ve en çok da kendimi suçlamakla geçti. Bir şeyleri yanlış yapmıştım, neyi, bilmiyorum fakat becerememiştim işte. Sanırım insanlar deli olduğumu düşünüyor. Bunca emek, bunca çaba… Hem de hiçbir karşılığı olmadan… Tam manasıyla haksız değiller fakat bilmiyorlar ki, bu çürümüşlüğün ortasında asıl yazmasam deli olurum!

Şimdi arkama bakmadan çekip gidiyorum buradan ve tek yüküm, kavradığım poşetlerdeki kitaplarım değil; hayal kırıklığımı, vazgeçişlerimi, pişmanlığımı ve en çok da acı fakat beni daha güçlü kılacak bir tecrübeyi de sırtlandım bu kez. İsimsiz bir yazar olarak gelmiştim buraya ve isimsiz bir yazar olarak ayrılıyorum, biraz da ümitsiz bir yazar olarak. Kimsenin zihninde yer etmeyecek buradaki varlığım. En fazla, gençten bir çocuk vardı, diyecekler; neydi ismi, benim de aklımda değil, neyse, ne önemi var ki zaten!

Bu öykü, Tahta Gemi Uluslararası 1. Öykü Yarışması’nda (2026) mansiyon aldı.