Yolak

BAHAR UYSAL KARAKUŞYazarın sayfası →

Önceden burada bir duvar vardı. Üç tarafında uzunca başka duvarlar sıralanmıştı. Bu binanın dış duvarları soluk mavi renkteydi. Çevresindeki on iki blok ayakta hala, büyük depremin etkisiyle bu binalar çatırdamasına rağmen yalnızca bu soluk mavi renkteki bina çöktü. Bu kara talihin işte tam önündesin. Burada uzun duvarlar yok artık. Sizi saran kabuğunuz, küçük eviniz bir moloza dönüştü. O molozun etrafını, çok iyi tanıdığın bir canın sağ çıkması ümidiyle tavaf ettin. O öldü. Burada. Her gün uzantın olmaya başlayan bir enkazla uyandın. Uyuyamadın. Her gün ölüp ölüp dirildin. O gittikten sonra bu enkazı yeryüzünde bırakacak bir yer arayıp durdun. Yükün çok ağırdı. Kimse seni bir enkazla kabul etmedi. Hiçbir yer bulamadın. Bir döküntüyle, döküle döküle yaşamayı yeni deneyimliyordun. Sonunda o enkazın seninle yaşamasına karar verdin.

Önceden burada bir duvar vardı. Evinizi oluşturan o duvarları çok sağlam sanırdın. Henüz zemine duyduğun korkunç bir güvensizlik geliştirmemiştin. Annen ve babanla kalırken de bir beşik gibi sallanırdın. Ama o korunağın, güvensiz bir yer olabileceğini aklına bile getirmedin. Büyüdün sen, başka kentlere göçtün. Gri kentlere farklı hikâyeler bıraktın. Annen, baban orada kaldı. Bilmeden, çürük bir yerde yaşamaya devam ettiler. Burası evinizdi. Gençliğindi, geçmişindi, olmuşluğundu. Şimdi buraya yanaş. Buradaki koca boşluğa alış. Korkma. Bir hamur gibi istediğin şekli verebileceğin anıların burada. Gör.

O kadar iyi hayal edeceksin ki adeta başka bir duvara vuracak onun gölgesi. Onun. Can parçanın. Hayal etme kabiliyetine şükran duyacaksın. O uzun gölgelerden onun gövdesini çıkarmaya çalışacaksın. Ama hiçbir şey çıkmayacak oradan. Kafanda karmakarışık görüntüler dolaşacak. Görüntüleri bir araya getireceksin. Beynin yeni bir yolak oluşturacak sana. Bildiğin eski bir görüntüyü canlandıracaksın.

Archcultures / Shutterstock

Biçare ebeveynlerin, onlarsız geçirdiğin her günü silmek için ellerinden geleni yapacak. Eskisi gibi hissetmen için sofralar kuracaksınız, eski tatları almaya çalışacaksınız. Ama hiçbiriniz eskisi gibi olmayacaksınız, üzerinize zalim hayatın izleri sinmiş. O izler, yüzünüzde çizgilerle kendine çoktan bir yer bulmuş. Derinde. Yok etmiş masumiyeti. Böyle düşünürken daha büyük acıları tatmadığın için bunların dert bile olmadığını henüz bilmeyeceksin. Önceki masum rollerinizi canlandıracaksınız, geçip giden günlerden dem vuracaksınız, güleceksiniz. O duvarlarda yankılanacak buğulu sesiniz. Onunla eski gazete sayfalarından uçak yapacaksınız. Kâğıttan uçaklarınızı yarıştıracaksınız. Yorulacaksınız. Baban, küçük oturma odasına sakince girecek, ‘bu seferki gelişinde yüzüme bakmadın kızım,’ diyecek. Usulca gülümseyeceksin. Bu, aranızda imzaladığınız gizli bir sözleşmenin hoyrat zamanın içinde yürürlüğe girmesine benzeyecek. Baban utangaç bir çocuk gibi dizlerine başını koyacak. Aklar düşmüş gür saçlarını ellerinle geriye doğru yatıracaksın. Ona ‘En son geldiğimden bu yana saçlarındaki beyazlar artmış, her şeyi bu kadar düşünme,’ diyeceksin. O ise, ‘yüksek dağda kar olurmuş,’ diyecek. Sen, ‘sırtımı dayadığım güvenli tek dağımsın. Beni her koşulda olduğum gibi sevecek, kabul edecek tek insansın,’ diyeceksin. İri gözlerinden güven duygusu akacak onun gözlerine doğru. Kimselerde tam bulamadığın, onun için nice bedeller ödediğin güveni orada hissedeceksin. Sonra parmak uçlarını onun yorgun yüzünde gezdireceksin. Yüz hatlarının yarısını babandan, diğer yarısını annenden aldığını içinden geçireceksin. Onun yüz hatlarında kendi yüzünün gölgelerini bulacaksın. Sağ göz kapağının üzerindeki ufak et benine dokunacaksın. O, kahverengi gözlerini kırpıştıracak. Ardından gözlerini yumacak. Şakaklarına, parmak uçlarınla zarif hareketlerle ufak bir masaj yapacaksın. ‘Bugün yüzüme bakmadın,’ diye içerlenen sesi, odada zıt bir karşılık bulacak. Orada, henüz yıkılmamış evinizde. Yüzünün her noktasında şefkatle gözlerini gezdirdiğini hissedecek. Onları her ziyaretinde huysuz bir çocuk gibi şımarma halleri tezahür edecek hafızanda. Küçük bir top pamuğa, saf gül suyunu damlatarak onun güneş yanığı yüzünü sileceksin. Gül kokusu yavaş yavaş dağılacak odaya. Annen de odaya girecek, dudağını büzecek, aynı masaj için o da senden söz isteyecek. Baban derin bir uykuya dalacak. Annenin odaya girerken açık bıraktığı kapıdan, mutfakta pişen yemek kokusu yayılacak. O kokuyla içerideki gül kokusu birbirine karışacak. Bu bir koku geçişimi. Tıpkı şu anda yaşadığın, ölümle yaşam arasındaki salınımlı duygu geçişimleri gibi. O karışık koku, tüm görüntüleri dağıtacak. O zaman, rüyalarının da bir sarsıntıya uğradığını anlayacaksın. Saat gecenin üçü. O ev yok. Duvardaki gölgeler çoktan silindi. Babanın sizi hep gülümseten sesi, çok uzaklarda bir sarsıntının gümbürtüsüyle susturulacak. Enkazdan çıkarılan soğuk bir cesedin yüzüne bakmana izin vermeyecekler. Amansızca feryat edeceksin. ‘Üç gün önce buradaydım baba, yeniden yüzüne bakmaya geldim,’ diye haykıracaksın. Hıçkırıklara boğulacaksın. Onu bir battaniyeye sararak, kara bir çukura götürecekler. ‘Baba yüzüne bakmaya geldim. Baba seni çok özledim,’ diyeceksin. Sonrasında onun sonsuz sessizliğini hiçbir güç değiştiremeyecek. Sense hep sessiz çığlıklarda kalacaksın. Duymayacaklar.

Bu öykü, Tahta Gemi Uluslararası 1. Öykü Yarışması’nda (2026) mansiyon aldı.