Süt

HAKAN CUCUNELYazarın sayfası →

Adı “Tokatlının karısı” diye kaldı Pınar’ın. Kocası Tokatlıydı. Onun nereli olduğunu bilen yoktu. İlla söylemiştir de kimsenin aklında kalmamıştı. Pınar, öyle kadınlardandı ki kocası olmasa şıp diye ölüverirdi belki de. Bu dünyada hiç kimseyi kocası kadar sevemezdi. Çocuklarının sevgisi bile bu sevgiyi aşamazdı. Aşamadı. Pınar, bir şeyi aklının ucundan bile geçirmezdi. Geçen sene Tokatlı ufak bir trafik kazası yaşamıştı. Pınar “Ya ölseydi” cümlesini aklından geçirdiğinde içi bomboş oluyor, rengi uçuyor, bayılayazıyordu. O günü ve aklına getirdiklerini hafızasından ebediyen sildi.

Apartmanda yaşı tamam olmuş kadınlar “Bakamazsın” dediler. “Hayat pahalı anam eskisi gibi değil” dediler, takmadı üçüncüyü de doğurup aldı kucağına. Kocası oğlan istiyordu içten içe. İkisi de muradına erdi. Tokatlı, iki kızdan sonra gelen oğlanın adını “Ege” koydu.

Jale, çalan kapıyı açtığında Tokatlının karısı, yüzünde alık bir gülümseme, gözlerinde çatır çatır üç çocuk doğurmuş olmanın verdiği derin gurur, bir omuzunda küçük bebekli kadınların taşıdığı, içinde, hazır bez, krem, ıslak mendil, yedek zıbın gibi şeylerle dolu olan çantası ve kucağında sarıp sarmaladığı Ege ile göründü. Ev sahibi, hafifçe gülümsedi, bebeğin uyumakta olduğunu fark etti, sessiz, kadifeden bir hevesle Ege’yi kucağına alıp oturma odasına geçti. Çekyata oturup, kucağındaki minik canlıyı bakışlarıyla okşadı, kokladı.

Pınar da karşısındaki çekyata oturdu, yalandan bir “Nasılsın” dan sonra anlatmaya başladı. Çaylar geldi, tazelendi. Kızları amcaları almış bu gün. Üçüncü doğumunun ayrıntılarını fısıltıyla bir defa daha anlattı. Jale, özenerek dinledi. Dışarıda kapalı bir İzmir havası, ıslak bir soğuk, kararsız bir rüzgâr vardı. Pınar, üçüncüyü doğurduğu halde zayıf. Ne bel var ne kalça. Memelerinin suyunu sütünü bir yandan çocukları bir yandan Tokatlı kurutmuş. Ama doğuruyor işte. Jale, komşusu konuşurken yüzüne bakıyordu. Sağ yanağına bir kirpik düşmüştü Pınar’ın. Jale, düşen kirpiği almamak için kendini zor tutuyordu. Eski dilde Muje derlermiş kirpik için. Okan öyle söylemişti. “Muje falı bakayım” demişti. Jale’nin siyah ve kalabalık kirpiklerinden yanağına düşen olduğunda, o kirpiği iki parmağının arasına alıp, sıkıyor altta mı üstte mi diye soruyordu. Bilirsen bir dileğin oluyormuş. Jale’nin aklından geçen buydu.

Pınar, anlattığı yerde birden hatırladı. Fısıltıdan biraz yüksek sesle ve uyumakta olan Ege’yi uyandırmaktan ürkerek “Allah benim iyiliğimi versin. Şu köşe şubeye uğramam lazım abla, bir koşu gidip geleyim.” dedi ayaklandı. “Adam o kadar hatırlattı”. Ege’ye baktı. Yedinci ayındaki Ege, pusetinde uyuyordu. “Abla, karnı aç ama uyanmaz Ege hemen” dedi. Jale’den yana rahattı. Ege, zaman zaman zaten onun yanında kalırdı. Ayaklarının ucuna basarak hole geçtiler. Pınar, montunu sırtına geçirip aşağı indi. Jale kapıyı yavaşça itip dili sessizce yerine oturttu. Ses yapmadan çayını tazeledi, oturma odasına geçti.

Pusetin durduğu kanepeye sarsmadan çöktü. Ege’yle baş başa kaldılar. Çayını höpürdetmeden yudumladı. Ege’nin pembe dudaklarının kenarlarında süt artığı beyaz ve taze izler duruyordu. Gözbebekleri, rahat bir uykunun içindeydi. Bu apartmanda doğup büyüyen kaçıncı bebekti… Konyalının gelini yeni doğurmuştu buraya taşındıklarında. Kız liseye başladı bu sene. Gülümser’in oğlan ilkokula gidiyordu.

İç geçirdi. O aralar tüp bebeğe bel bağlamıştı. Defalarca denediler olmadı. Vazgeçtiler. Ege’ye dokunmak istedi. Uyandırmaktan korktu. Pınar’ın gidip gelmesi on beş yirmi dakika alır. Çayını yudumladı. Kanepeden yavaşça kalktı. Pusetin üzerine eğildi. Ege’nin mi annesinin mi olduğu belli olmayan o karışık, büyülü kokuyu içine, derinlerine çekti. Ege’nin verdiği ince nefesi bile güzel kokuyordu.

Gözleri yandı. Burnu sızladı. Gözyaşları tane tane döküldü, boynuna aktı. Burnunu çekti. Aslında doğuramayacağını hatta hamile bile kalamayacağını kabul edeli yıllar olmuştu. Ama geçen hafta yine burada otururken Ege ağlayınca, Pınar’ın bebeğini kucağına alışı, mükemmel bir alışkanlıkla kazağını yukarıya sıyırıp, sutyenini çekiştirmesi ve memesini, Ege’ye vermesi gözünün önüne geldi. Bebek dudaklarıyla memeyi yoklayıp yakalamıştı. Daha ağzına almadan memenin ucundan sütün incecik fışkırdığını görmüştü Jale. Bebek ile anne arasındaki bu anlaşılmaz bağ çok büyülü bir duygu olmalıydı. Pınar, “O ağlamadan süt kaynıyor memelerimde” diyordu. Nasıl bir duyguydu acaba bu? Süt kaynıyor, kendiliğinden incecik fışkırıyordu.

Boş ve ebediyen boş kalmaya hükümlü memelerini yokladı. Baktı. Avucundaki memeyi biraz sıktı, canı acıyana kadar. Şu ana kadar işe yaramamış olan dolgun et ve yağ kütlesinden elini çekti. Onca güzelliklerine rağmen öylece solacaklardı bir gün. Durdu. Önce mutfakta çalışan buzdolabının sesi durdu. Sonra çevresinde ses, hareket, canlılık durdu. Dışarıda esip duran rüzgâr, yağmaya azmetmiş yağmur dolu bulutlar, nefesi hepsi ve her şey durdu.

Kazağını yukarı doğru sıyırdı. Balköpüğü sutyenini aşağı doğru çekti. Sol göğsünü tamamen açıkta bıraktı. Avucunu dolduran, pürüzsüz beyaz, biçimli ve hâlâ diri olan göğsün ucuna dokundu. Tüp bebek denedikleri hastanede bir Serdar Bey vardı. Memelerini görmüştü. Emzirmek için ideal göğüs uçları, demişti. Jale, biraz şaşırmıştı ama doktorun hayranlık taşan bakışını da fark etmişti. Gül pembesi rengindeydi uçları. Parmaklarının arasına alıp hafifçe ezdi. İki parmağının arasında yuvarlar gibi yaptı. İçi bir hoş oldu. Pınar, süt bittiğinde sağar gibi sıvazlıyordu bazen. Öyle yaptı. Ege uyuyordu. Süt nasıl kaynıyordu acaba? Bebek uyanmadan önce başlıyormuş kaynaması. Onları hissetmek istedi, hayalini kurdu. Uçlarından incecik sütün nasıl fışkırdığını, içlerinin nasıl yandığını merak ediyordu.

Ege’ye baktı. Bebek, bir şeyleri hissetmiş gibi gözlerini açtı. Annesini aramadı, ağlamadı, şaşırmadı. Verse emer miydi? Göbeğinin altında, kasıklarında şimdiye kadar hiç bilmediği bir sıcaklık kaynadı. Genişledi ve yükseldi. Sanki memelerinin tutunduğu geniş alana kadar yayıldı. İnceldi ve memelerinin uçlarına doğru uzandı. Düzgün bir goncanın pembeliğinde olan ucuna işaret parmağıyla yeniden dokundu. Yazıklandı. Biliyordu. O kutsal ve gizemli sıvı bu uçlardan hiç akmayacaktı. İçinde bir gece büyüdü. Mutlu, serin ve uzun bir gece. İçinde kendisine dokunduğu gecelerin mutluluğu ile hiç bilmediği bir şefkat birbirine karıştı. Kan, süt, ter, gözyaşı ve başka sıvılar geçti aklından. İlk zamanların soluksuz sevişmeleri, umut dolu bekleyişler, gün saymalar ve her seferinde aynı kararlılıkla gelen hayal kırıklığı. Yeniden beklemeler ve tükeniş. Üstelik bir sebep de bulunamamıştı rahminin bebek tutmayışına. Yıkıcı bir sessizlik oldu. Büyüdü. Sesli ağlama isteği burnunun direğini yaktı. Ağladı. Burnunu çekerken Ege’nin ona öyle ce baktığını gördü. Yalnızca bakıyor ve sanki bekliyordu. Sanki her şeyi anlıyordu. Anlayışla bekliyordu sanki.

Bir tedirginlik duydu. Yapacak mıydı? Emin olamadı. Büyük bir günahın eşiğindeymiş gibi hissetti kendisini. Birkaç eşik vardı hayatında böyle geçtiği. Aklından geçirdiği bu eylemin hiç kimseye hiçbir zararı olmayacaktı. Ege’ye baktı. Bebek, öylece tuhaf bir sabırla hâlâ bekliyordu. Açtı hem de çok açtı. Süt kaynar mıydı acaba? Hayatından hiçbir şeyi bu kadar çok denemek istememişti. Gözlerinde tutkulu parıltılar büyüdü. Nefesi hızlandı. Burun delikleri genişledi. Bir kötülük yapmanın bir ihanetin gizemli ve çekici kapısından geçmenin verdiği ikilemle kararı daha da netleşti.

Göğsünü kapatmadan eğilip Ege’yi kucağına aldı. Daha önce defalarca ve dikkatle izlediği ve yapmak için delice bir arzu duyduğu o hareketleri yaptı. Bebeğin ağzını göğüs ucuna hizaladı. Sağ elinin işaret ve orta parmağının arasına aldığı göğüs ucuna Ege’ni ağzını yaklaştırırken, Ege ağzı ile aranmaya başlamıştı bile. Ucu yakalar yakalamaz hiç tahmin etmediği bir güçle emmeye başladı. İçinde sanki bir damarı yakalayıp çekiştiriyormuş gibi kuvvetli bir sızı duydu. Jale, bu işin canını acıtacağını hayal etmemişti. İnce bir acıyla dikeldi. Ege, bütün gücü bunun içinmiş gibi emmeye devam ediyordu. Hem emiyor hem de damaklarıyla ağzındaki meme ucunu eziyordu. Az önce ki can yanmasını hemen kanıksadı Jale. Ege’nin kendinden geçişini izledikçe kendisi de anlatılması imkânsız bir kendinden geçişle rahatladı. Gözlerini kapattı. Tekrarı kolay olmayacak bu anın tadını çıkarmaya başladı. Gülümsüyordu.

Bu öykü, Tahta Gemi Uluslararası 1. Öykü Yarışması’nda (2026) mansiyon aldı.